mijn man doet ook wat leuks
Gedenkbeelden
De laatste jaren heb ik mij gespecialiseerd in het vormgeven van graf- monumenten. Per toeval kwam ik er mee in aanraking en na een oriënterende wandeling over een begraafplaats werd me al snel duidelijk hoe ik het niet wilde. Grijze, eenvormige stenen gegroepeerd volgens de systematiek van een jaren zeventig nieuwbouwwijk. Het bracht mij bij de vraag hoe ik zelf mijn dierbaren zou willen herdenken. Grijs en eenvormig was daarop niet het antwoord. Mensen zijn niet grijs en eenvormig. Mensen zijn kleurrijk en uniek en maken deel uit van een groter geheel. De mensen om hen heen herinneren zich een uniek persoon. En die unieke persoon beeld ik liever uit in kleuren en vormen die bij die persoon passen. Mijn beelden vertellen iets over de persoon die iemand geweest is. Over wat die persoon heeft betekent voor de achterblijvers. Over herinneringen. En dat mag in kleur.
Samen met Freek van Mierlo organiseer ik een rouwverwerkingsweekend, waar het maken van een rouw- of herinneringssteen een afsluitend onderdeel is van het programma.
Het huisje van Floor; een plek onder de zon
Floor werd geboren met een aangeboren ziekte. Ondanks haar ziek zijn was zij een vrolijk meisje dat genoot van muziek en van de zon en dat geweldig kon lachten. Floor was de spil van het gezin. Haar ouders wilden graag een kleurrijk monumentje. En omdat er nog vier andere kinderen in het gezin waren moest het een plek worden waar meegebrachte dingen een plaatsje konden krijgen. Het werd een huisje. Het huisje van Floor.
Het gezin wilde heel graag zelf een steentje bijdragen in de totstandkoming van het monumentje. De oudste dochter maakte een vogel die nu boven op het huisje het hoogste lied zingt. De andere gezinsleden maakten bloemen die in het mozaïek geïntegreerd konden worden.
Glasmozaïek op beton, keramiek. 110x50x30 cm.
Bloemetjes voor Lise
De bloemen zijn voor Lise, een klein meisje dat met een aangeboren aandoening geboren werd en pas een half jaar oud overleed. De ouders hebben haar begraven op de Tjoenerhof in Diepenveen, een begraafplaats midden in een bos. In eerste instantie hebben ze het grafje opgehoogd met aarde zodat er een soort van bedje ontstond. Ze wilden het plekje laten begroeien met bosanemoontjes en sneeuwklokjes. Helaas wilden de bloemetjes er niet goed groeien en vonden ze het een rommeltje worden met voornamelijk dode bladeren en mos.
Op het grafje staken ze geregeld een lichtje aan. Het lichtje werd het uitgangspunt voor het monumentje. In het tempeltje kan een olieflesje staan dat eenvoudig aangestoken kan worden door het tempeltje op te tillen. De bloemetjes erom heen zijn natuurlijk de bloemetjes voor Lise. Ze lijken er spontaan te groeien maar zitten vast aan een ondergronds netwerkje van metaal waarmee ook de tekst verbonden is.
Keramiek, rvs.
La Petite Princesse
Tess was drie toen ze stierf aan een aangeboren ziekte. Haar ouders beschreven haar als een aanwezig meisje met een sterke persoonlijkheid. Ondanks haar ziekte die ervoor zorgde dat ze vaak in het ziekenhuis lag had ze een vrolijke natuur. Kortom, Tess was het zonnetje in huis. Een klein prinsesje. De kwetsbaarheid van Tess en haar drang om te leven, maakten dat ik een overeenkomst zag met “De Kleine Prins” van Antoine de Saint-Exupéry. Voor Tess maakte ik een planeetje met kleine bloemetjes en een kikkertje dat over haar waakt. Op de ring rondom het planeetje kunnen kleine cadeautjes gelegd worden.
Een plek onder de sterren. Keramiek, glas, glasmozaïek, messing, rvs. Afmeting 40 cm doorsnede.
