Pers
Esta oktober 2005
“Als de steen troost biedt, heb ik het goed gedaan”
Haar moeder leeft nog, maar wilde wel vast een grafsteen. Op zoek naar inspiratie kwam Chirs Visser langs grauw, saaie graven. Ze besloot dat het anders moest: mooi, kleurrijk en vooral persoonlijk.
“Mijn schilderijen waren inktzwart met de nadruk op de zelfkant, óf juist heel vrolijk en gezellig. Dat waren de doeken die goed verkochten voor boven de bank, omdat mensen zich er prettig bij voelden. Mijn gedenkstenen zitten ertussenin. Ze zijn kleurrijk, maar het onderwerp blijft natuurlijk somber.
Ik schrok er niet zo van toen mijn moeder me twee jaar geleden vroeg haar grafmonument te maken. Er was geen sprake van dat ze snel zou overlijden, ze leeft nog steeds, maar ze is van het praktische slag met een vooruitziende blik. Om me te oriënteren keek ik rond op begraafplaatsen, maar vond ze allemaal saai en eenvormig. Het leken nieuwbouwwijken uit de jaren 70. Op dat moment besloot ik deze richting in te slaan: ik wilde mooiere grafstenen maken dan de bestaande grauwe.
Ik noem de steen voor mijn moeder mijn leur-steen, omdat ik ‘m altijd als voorbeeld laat zien aan OPDRACHTEN. De laatste tijd werk ik ook wel met keramiek en metaal, maar ik gebruik vooral glasmozaïek. Voordat ik aan de slag ga, voer ik gesprekken met de familie. Ik vraag nooit naar de precieze toedracht van de dood, het gaat mij om de persoonlijkheid van de overledene. Mijn eerste opdrachtgever was een weduwnaar wiens vrouw tragisch was overleden. Dat betekent een dubbel verwerkingsproces. De achterblijvers zoeken vaak een bijzondere grafsteen waarin dat tot uiting komt en schenken zo dubbele aandacht aan de overledenen. Die eerste steen bestond uit een blauwe rivier met drie eendjes, omdat zij altijd keien meenam van vakanties en er eendjes van maakte voor in hun tuin. Die ervan heb ik gebruikt, ze symboliseren hun kinderen. De weduwnaar vertelde dat het gedenkbeeld voor zijn vrouw zo’n troost voor hem was. Dát is waar ik op uit ben, dan heb ik het goed gedaan. Ik lig er niet wakker van, maar ingrijpend is mijn werk wel. Ik werk aan een steen voor een jong meisje dat prachtig kon zingen, waarin ik een notenbalk verwerk met de eerste regel van haar favoriete lied. Door een onbenullig ongeluk kwam ze op het leven, vreselijk. Mijn drijfveer is iets te maken dat enorm belangrijk is voor de intimi van iemand die niet meer leeft.
Er gebeurt veel op het gebied van begraven. Het is toch leuk als iemand tussen twee motoren in naar zijn laatste rustplaats wordt gereden omdat hij een fanatiek motorrijder was? Er kan steeds meer. Mijn ideaalbeeld is dat begraafplaatsen kunstparken worden, waar je op zondag doorheen kunt wandelen. Kerkhof Zorgvlied in Amsterdam is al een flink eind op streek. En ik wil daar graag mijn steentje aan bijdragen.