mijn man doet ook wat leuks
Ik hou ervan om met mensen samen te werken. Als kunstenaar breng ik veel tijd door op mijn atelier. Een project waar ik andere mensen bij kan betrekken en waar ik zelf de deur voor uit moet ervaar ik als verfrissend en inspirerend. Het zijn vaak projecten die mensen bij elkaar brengen.
Samenwerking, contact met de ander, een gesprek, een gezamenlijk eindproduct. En heel veel gezelligheid. De mensen die bij zo’n project betrokken worden zijn in het begin vaak aarzelend en afwachtend. Maar zitten ze er eenmaal middenin dan komt dynamiek en creativiteit vrij en gaan ze los. Bij het zien van het eindresultaat zijn ze dan tevreden en verrast. En dat vind ik mooi, die verrassing bij mensen over hun eigen kunnen.
Ter gelegenheid van het 75 jarig bestaan van de begraafplaats vond de groepsexpostie 'stilstaan bij grafmonumenten' plaats. Voor deze tentoonstelling maakte ik een reeks harten die in een cirkel in het gras geplaatst werden. De witte harten staan voor de zielen van de overledenen maar ook voor het verdriet van de nabestaanden.
De tentoonstelling was gekoppeld aan het uitkomen van het boek 'Kinderen van Kranenburg' van Jolanda van der Meer.

Dit project vond plaats via de woningbouwvereniging Het Oosten. Het ontstond vanuit een initiatief van bewoners die graag met hulp van de woningbouwvereniging de openbare ruimte van hun flat een meerwaarde wilden geven. Samen met kunstenaar Wil van Blokland ontstond het plan om via mozaïeken de verschillende culturele achtergronden van de bewoners naar voren te laten komen. De bewoners konden hiervoor zelf oude serviesstukken inleveren. Via workshops hebben ze ook zelf de mozaïeken gemaakt.




Deze steen maakt deel uit van een project dat door een 7-tal Mementoleden uitgevoerd werd. Memento heeft in 2006 zeven anonieme graven van asielzoekers van een gedenkbeeld voorzien op de begraafplaats van St. Anna Parochie. De steen voor Hakija is een cirkel van keramiek met in het midden een cirkel van gebroken glas. Het ruwe keramiek staat voor de harde werkelijkheid waarin hij leefde. Tussen twee werelden in was hij nergens thuis. Kans om een toekomst in Nederland op te bouwen kreeg hij niet. Het gebroken glas weerspiegelt zijn gebroken ziel.
keramiek en glas
Ik ben hier niet
Ik ben hier nooit geweest
Alleen mijn schedel is hier nog
Vol met vragen
En verbijstering
Ik heb hier niks gevonden
Geen melk
Geen honing
Geen mirre
Geen ambrozijn
Geen kans
Geen perspectief
Geen mededogen
Ik kom hier nooit meer weg
Ik moet hier altijd blijven
In koude grond
In een arm land
Alleen mijn schaduw
Is gebleven
Tien werelden ver van huis